Ik vind mediteren op gedachten zo moeilijk!

Ik vind mediteren op gedachten zo moeilijk

“Ik vind het fijn om te mediteren met aandacht voor de adem of het lichaam, maar mediteren op gedachten vind ik heel moeilijk.”

Een oud-deelnemer kwam met deze uitspraak. Herken je hem?

Tijdens het mediteren met de focus op adem of lichaam, komen gedachten op – want er komen altijd vroeg of laat gedachten op op alle momenten in je leven, dus ook tijdens je meditatie. Op dat moment kun je er even aandacht aan besteden of helemaal geen aandacht aan besteden en je focust opnieuw op de adem of het lichaam. Je kiest ervoor om je aandacht niet op gedachten te richten, maar op iets anders.

Maar wat als je je juist richt op gedachten? Deze deelnemer wilde de gedachten weg hebben, maar kreeg de ‘opdracht’ om zich er juist op te richten. Niet wegkijken, maar je ervoor openen. Als je die gedachten niet wilt, is dat inderdaad een heel lastige opgave!

We gingen eerst even verkennen hoe het was om geluid te observeren. We liepen in Amelisweerd en daar is allerlei geluid, onder andere de snelweg op de achtergrond. Dat geluid wilde ze eigenlijk niet horen. We gingen er toch nog eens naar luisteren. Het geluid is een soort ruis of brom, laag van toon, toch wel wat variabel. Voorbij het concept ‘dit is de snelweg’ kon ze zich er beter mee verhouden. “En wat is er nog meer voor geluid?” … Vogels. Voetstappen. Als je iets niet wilt – in dit geval het geluid van de snelweg – bijt je je er juist in vast en hoor je de andere geluiden niet.

Stel dat dit ook zo werkt met gedachten: als je ze niet wilt, dan komen ze juist zo op de voorgrond, dan nemen ze bezit van je. Hmmm … Het is dus een goed idee om het verzet tegen gedachten te staken. En daarom mediteer je op gedachten: je opent je aandacht voor gedachten, merkt dat ze opkomen en ook – soms snel, soms pas na enige tijd – weer gaan. Ze hoeven niet weg. Je oefent met het toelaten, met aanvaarden wat er (toch al) is.

Als je mediteert op gedachten, dan is het niet van belang waar de gedachten over gaan. Je ziet ze bijvoorbeeld als flarden, als wolkjes, als dwarrelende blaadjes of als rimpelingen op het water. Je hoeft er niets mee, alleen maar opmerken hoe ze komen en gaan.

Misschien helpt deze metafoor je: stel je voor dat je in een (lege) bioscoopzaal zit, heerlijk in het rode pluche. Een aantal meters bij je vandaan zie je op het bioscoopscherm je gedachten, die een voor een worden geprojecteerd. Je blijft rustig in de stoel zitten, komt niet in actie, laat staan dat je mee gaat spelen in de film. Natuurlijk is de kans heel groot dat je dat op enig moment toch gaat doen; zodra je het merkt ga je terug in de relaxte rode pluchen stoel zitten.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail