Op nieuwjaarsdag vertrok ik met een ietwat katerig lijf – iets te weinig slaap en iets te veel rode wijn – naar Rosario, Bever (België, tussen Brussel en Lille), voor een zesdaagse stilteretraite. Een goede start van het nieuwe jaar, dacht ik. De winter leent zich goed voor stilte: de dagen zijn kort, de nachten lang, de natuur lijkt in ruste – lijkt, want onder de grond broeit alweer van alles. Dat is ook bij mij het geval: in december kijk ik terug naar het afgelopen jaar, mede onder invloed van de administratieve afsluiting van het jaar. En terugkijken leidt bijna automatisch tot plannen voor het volgende jaar.

Deel 1: In relatie zijn

Je kunt het ook zien als de leercirkel van Kolb: in november-december trekken we ons wat terug en gaan we reflecteren op het afgelopen jaar, waarop de evaluatie volgt: wat ging er goed en wat kan er beter? En dat leidt dan weer tot plannen voor de komende cyclus.

plan-do-check-act leercirkel van kolb

Het terugkijken naar 2012 gebeurde al tussen de bedrijven door, maar kwam in een stroomversnelling toen ik de wandelworkshop ‘winterstilte’ ging voorbereiden. Daarin wilde ik als referentie wat nieuws-, muziek- en showbizzfeiten vastleggen. Als je je bijvoorbeeld de ramp met de Costa Concordia voor de kust van Italië in januari 2012 goed kunt herinneren, dan kun je van daaruit misschien de link leggen naar wat zich in je eigen persoonlijke leven afspeelde in die periode. Terwijl ik zo wat feitjes vergaarde, werden mijn persoonlijk herinneringen ververst en opgefrist. Ik merkte op dat ik het in januari 2012 voor het eerst aandurfde om meer dan één mindfulnessgroep tegelijk te draaien en dat dat nu al helemaal normaal lijkt. 2012 was ook het jaar waarin ik mijn eigen trainingsruimte startte; een spannende onderneming die veel investeringen heeft gekost en die al binnen een jaar tot positieve resultaten leidt. Al met al heb ik heel hard gewerkt in het afgelopen jaar – en niet zonder resultaat.

Tijdens de wandelworkshop deden we eerst een loopmeditatie en daarna zijn we over verschillende vragen gaan mijmeren. Een aantal vragen ging over de mensen om ons heen. Wie heb je ontmoet of beter of anders leren kennen? Wie zijn er uit je leven verdwenen of naar de achtergrond geraakt? Ik merkte tijdens het lopen dat ik deze vragen erin had gestopt omdat ik me in het afgelopen jaar meer ben gaan richten op contacten met mensen. Mijn nieuwe contacten bestaan veelal uit deelnemers aan trainingen en huurders van de trainingsruimte, maar daarnaast was er in het afgelopen jaar een groeiende behoefte om samen te zijn met mensen. Ik heb me gelaafd aan het gezelschap tijdens trainingen en retraites, ben lid geworden van een sangha op zoek gegaan naar mogelijkheden om samen te werken. Hiervan zijn de training ‘mindfulness en eten’, samen met Rita Zeelenberg, en Stadsverlichting, samen met Ad de Regt, de eerste concrete resultaten.

Deze gerichtheid op gezelschap en samenwerking was er eigenlijk altijd al, maar is dit jaar sterker geworden en vooral: ik durf toe te geven dat ik deze behoefte heb (tot nu toe eigenlijk alleen aan mezelf, maar nu ook aan anderen). Daar heeft mijn opleiding tot compassietrainer veel aan bijgedragen. Tijdens deze opleiding was er veel ruimte voor mijn eigen ontwikkeling, de ontwikkeling van compassie en zelfcompassie. Er kwamen situaties op die te maken hadden met interactie met anderen, samenzijn met anderen en de manier van omgaan met anderen. Er zijn van die gemeenplaatsen, van die universele waarheden waarvan we allemaal weten dat ze kloppen. Maar toch gaan ze pas leven en worden ze meer waar als je ze zelf voelt en doorleeft. Blijkbaar was dit jaar de tijd rijp voor mij om om me heen te kijken, meer dan voorheen in relatie te zijn en te voelen wat dit voor me doet.

samen zijn

Als altijd speelt in relatie met anderen bij mij het thema van ‘Wat wil ik?’. Ik ben dan op zoek naar de balans tussen mezelf en de ander. En toch is het dit jaar anders: ik ben meer dan voorheen in staat om in contact te blijven met mezelf en te voelen of het nog Ok is voor mij. Natuurlijk is het antwoord soms ‘Nee’, en dat roept dan mechanismes van vroeger op, waarbij het kind in mij zich voelt alsof ze helemaal niet meetelt. Maar ook dat is Ok, want ik heb het in beeld en ik kan uit dat mechanisme stappen. Soms is er dan even verdriet om het leed dat daar nog altijd zit. Thich Nhat Hanh noemt dit Deep listening: luisteren naar de ander zonder te oordelen, luisteren naar het verhaal achter het verhaal en het lijden van de ander erkennen. Ik luister dan even naar het kind in mij, dat in alles-en-niets-termen vertelt hoe het was en dat erkenning en troost nodig heeft. Ook nu nog, op mijn 43e, en waarschijnlijk tot aan mijn dood, zal ik naar dat kind in mij blijven luisteren. Dat heeft ze nodig – alle kleine kinderen hebben liefde en aandacht nodig.

Lees ook deel 2 en deel 3

Meld je aan – ontvang direct 20 praktische tips tegen stress én maandelijks inspiratie in je mailbox!

Gratis ebook:
"20 Praktische Tips tegen Stress"

ezel heeft stress

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail