Een nieuw jaar deel 2: eten in stilte

In deel 1 van dit verslag kon je lezen hoe de reflecties op het afgelopen jaar, mede onder invloed van de wandelworkshop die ik voorbereidde en begeleidde, mij bracht bij het in relatie zijn met anderen. Ik voel dat samenzijn extra goed tijdens retraites; zo ook tijdens deze stilteretraite in Rosario.

Juist in stilte ontstaat er een verbondenheid tussen de deelnemers. Ieder doorloopt zijn eigen proces, maar tegelijk worden moeilijkheden gedragen door het geheel van de groep en lijkt het alsof ze daardoor beter gedragen en verdragen kunnen worden. Niets beters dus dan een stilteretraite om (oude) pijn aan te raken, op te pakken, te doorvoelen en te verwerken.

Dat kleine meisje in mij, dat vroeger thuis niets in de melk te brokkelen had, laat zich niet zo makkelijk kennen. Tijdens deze retraite heb ik meer dan ooit helder in beeld gekregen waarom. Het was hartverscheurend, pijnlijk en verlichtend. Het begon met het gezamenlijk, aan tafel, eten.

Kind aan tafel

Het eten was heerlijk; goed voedsel en met liefde bereid. Ik genoot ervan en at heel rustig, heel mindful. Gevolg was dat ik als laatste mijn soep op had en als laatste mijn bord leeg had. Op dag 2 begonnen de deelnemers aan het ritme van de retraite te wennen en namen sommigen het op zich om te helpen met afruimen. Nu werd mijn soepkom voor mijn gevoel voor me weggepakt als ik mijn lepel nog amper had losgelaten en mijn bord werd afgeruimd terwijl ik de laatste hap nog in mijn mond had. Ik voelde me hierdoor enorm opgejaagd, met als gevolg dat ik me in mijn laatste hap eten verslikte. Ik was zeer ontdaan! Ik schreef een briefje hierover aan de begeleiders en kreeg een briefje terug; een heel mild antwoord met de uitnodiging om de ruimte voor mezelf te nemen om mijn kom en bord niet af te geven.

Zo’n stilteretraite geeft je volop de gelegenheid om over alles te reflecteren, te reflecteren en nog eens te reflecteren. Er is geen enkele afleiding waardoor je iets laat rusten. Dus de volgende dag was ik tijdens de meditatie en aan tafel tijdens het eten nog bezig met mijn opgejaagde gevoel. Het briefje van de begeleiders hielp me om te zien dat het niet om het gedrag van de anderen ging, maar om mijn eigen beleving. De vraag die ik in mezelf begon te herhalen was, wat nu eigenlijk maakte dat ik er zo’n punt van maakte.

gezin aan tafel

Kop dicht en dooreten!

We zaten weer samen aan tafel te eten, in stilte. En toen viel het kwartje: “Kop dicht en dooreten!” Dat zei mijn vader vroeger. Het was niet gezellig bij ons aan tafel. Iets gezelligs vertellen over hoe het op school was geweest of wat we die middag gingen doen, was er niet bij. Mijn vader was vrijwel permanent humeurig en hij bepaalde: “Kop dicht en dooreten!” Het samen aan tafel zitten, in stilte, in combinatie met de druk die ik voelde doordat de anderen zoveel sneller waren met eten, was voldoende voor mij om onbewust mezelf weer in die situatie van vroeger te plaatsen. Daar kon geen feestmaal tegenop; het positieve werd tenietgedaan door de angstige en sombere gevoelens van vroeger.

Nu zijn er mogelijkheden om tijdens zo’n retraite korte gesprekjes te hebben met de begeleiders. Ik heb ‘s middags mijn verhaal gedaan en we kwamen tot de conclusie dat het belangrijk is om dit kindgevoel te herkennen en erkennen. Dat deed ik tot op zekere hoogte al, maar een belangrijke toevoeging was om iets in mezelf te zeggen als: “Ik zie dat je dit niet fijn vindt, ik zie dat je dit niet eerlijk vindt, ik zie dat je je opgejaagd voelt.” Ik verbeeldde het kind van 4-5 jaar oud en erkende haar gevoelens. Ik stelde me steeds voor dat ze bij me in de ruimte was en hoe zij alles beleefde. Ik merkte dat ik er veel meer onstpannen bij begon te zitten, terwijl dat kleine meisje er vrolijker uit begon te zien.

Daarna kon ik weer rustig genieten van het eten en nam ik vanzelfsprekend de ruimte om mijn kom en mijn bord niet te laten wegnemen voordat ik zelf zover was. Toen ik mijn bordje uiteindelijk zelf afruimde, stond dat kleine meisje ernaast te glunderen!

Blij kind

Lees ook deel 1 en deel 3

Facebooktwitterlinkedinmail
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 + 14 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.