Een nieuw jaar deel 3: Wat wens ik voor mezelf?

In deel 2 heb je gelezen hoe het gezamenlijk aan tafel eten, flashbacks kan oproepen van hoe het vroeger thuis was en hoe een stilteretraite je alle gelegenheid geeft om heel diep in te gaan op alle aspecten daarvan. In mijn geval werd duidelijk dat het vroeger thuis, aan tafel, niet gezellig was en dat gezamenlijk aan tafel eten een negatieve lading had gekregen.

Er resteerden nog een paar dagen van de retraite en er was volop ruimte voor meer flashbacks. Tijdens de sessie waarin ik praatte over mijn issue met het haastige eten, had de begeleider mij de vraag gesteld of ik het kind dat zich opgejaagd voelde, voor me kon zien. Ja, levendig! Dat wil zeggen, daar heb ik foto’s van. Ik vertelde dat mijn vader de onhebbelijke gewoonte had om, als ik boos of verdrietig was, een foto van me te maken. De reactie van de begeleider was ongeveer zo: “Dat is heftig! In plaats van je te erkennen en steunen, zette hij je te kijk.”

Ik heb een pokerface ontwikkeld. Een vriend van mij complimenteerde me daarmee: ik was erg goed in blufpoker. Elk nadeel heb se voordeel … Want eigenlijk zat daar dit pijnlijke verhaal achter. Niet alleen was mijn vader zeer humeurig; hij pestte en sarde me ook, met als pijnlijk bewijsmateriaal de foto’s waar we eigenlijk nooit gewoon leuk op stonden. Het kwam er op neer dat ik, naarmate ik ouder werd en in staat was om te sturen op mijn uitdrukking en gedrag, mezelf heb aangeleerd om me niet kwetsbaar te tonen. Want kwetsbaar betekende ook daadwerkelijk gekwetst worden.

onveilig gevoel in huis

Een beeld dat niet op de foto staat, maar dat vaak bij mij opkomt als ik me mezelf voorstel als kind van 7 of 8, is dat van mezelf achter een deur, de deur op een kier, en dan voorzichtig om de hoek kijkend of de kust veilig is. Er is een grote angst om mezelf te tonen.

Wederom was er alle tijd en gelegenheid om te reflecteren en diep in te gaan op deze herinneringen en gevoelens. Tegelijkertijd was ik moe en heel erg verkouden (misschien kwam ook via deze weg alles eruit); ik zat af en toe ook zomaar wat gedachteloos bij de meditatiesessies. ’s Ochtends, op dag 5, waren mijn papieren zakdoeken op en bedacht ik dat ik nieuwe nodig had. Nu had ik van Bever niet veel gezien, het leek me een slaapdorpje waar wellicht behalve een grote kerk en het voormalige klooster Rosario helemaal niets zou zijn, dus ook geen winkel. Het kwam in me op om in de keuken te vragen naar de mogelijkheden. En toen was daar ineens angst. Mijn keel dichtgeknepen, hartkloppingen en buikpijn.

Ik zou moeten tonen dat ik behoefte heb aan iets – zakdoeken – en ik zou aan iemand moeten vragen mij hierbij te helpen. Dit voelde kwetsbaar en er was een grote angst om in deze kwetsbaarheid te kijk te worden gezet. Uitgelachen, afgewezen te worden. Daar was dat meisje weer, dat kind dat vroeger te kijk werd gezet in plaats van te worden erkend en getroost. De emoties liepen hoog op, ik heb na de meditatiesessie nog een tijd in de kapel gezeten en hartverscheurend gehuild. Pas nadat ik deze ontlading had toegelaten, was ik in staat om dat kleine meisje voor me te zien, de angst te erkennen en haar te troosten.

Later die ochtend heb ik een meditatiesessie overgeslagen. Ik ben in de keuken gaan vragen of er een winkeltje was en zowaar: dat was er, op loopafstand. Daar ben ik toen rustig naartoe gelopen, heb er zakdoeken gekocht en heb heel ontspannen mijn dag vervolgd. De lading was eraf. Mijn begeleider noemde dit ‘Er doorheen vallen’.

In het licht gaan staan

Nu kan ik gewoon een vrouw zijn met behoeften. En zo voelt het ook. Er is iets vanzelfsprekends ontstaan rond het hebben van wensen en behoeften. Dit is een belangrijk puzzelstukje in het kader van compassietraining: daar werd steeds aan het begin van de dag gevraagd wat ik mezelf wenste voor die dag en dat leidde tot een geforceerd zoeken naar een antwoord. Nu zijn er gewoon wensen en behoeften.

Nu ben ik echt klaar om met 2013 te beginnen!

Naschrift voor de mededeelnemers en begeleiders op mijn levenspad:
Dank allemaal voor jullie bewuste en onbewuste support. Jullie hebben me de moed en steun gegeven die ik nodig had om dit aan te gaan. Jullie zijn voor altijd in mijn hart.

Stralend hart

Lees ook deel 1 en deel 2

www.heartfulnesstraining.nu

Facebooktwitterlinkedinmail