In je hoofd wonen, ken je dat?

De natuur heeft een weldadig effect op ons.

Ik coach mensen in de natuur en ik geef mindfulnesstraining in de natuur. Alles stroomt nog meer en inzichten komen nog makkelijker dan in de normale training, (binnen in een zaaltje). De natuur voegt echt iets toe. Ik vraag mezelf af en toe af hoe dit toch komt, wat die natuur doet. De natuur lijkt bij te dragen aan het toelaten van gevoelens en het voelen van het lichaam: ‘uit je hoofd, in je lijf’.

mindfulness: hoofd én hart

In de afgelopen weken heb ik een aantal mensen gesproken hierover. Wat blijkt? Ze hebben allemaal een periode ‘in hun hoofd gewoond’, en deze periode blijkt vergelijkbaar: hij begint met een nare gebeurtenis of met de start van de puberteit. Meestal herstelt balans tussen hoofd en lijf als ze rond de dertig zijn.

Herken je dit?

Ik heb mijn persoonlijke verhaal hierover opgeschreven. In mijn geval begon het met een nare gebeurtenis én de puberteit tegelijk.

Vroeger, als kind, was ik gek op de natuur. Ik was altijd buiten. We woonden aan de rand van de stad; op nog geen 100 meter van ons huis begon de vrije ruimte. Een groot veld, waar ik van mijn zevende tot mijn tiende jaar rondzwierf tussen het hoge wilde gras. En ik fietste tussen de bomen en weilanden naar mijn grootouders, die in een dorpje in de buurt woonden. Ook in het donker, tussen de Witte Wieven (mistflarden in het Twentse land). Heerlijk vond ik dat, ik genoot ervan en ik was verbaasd dat volwassenen het vooral hadden over de gevaren (een meisje ’s avonds alleen op de fiets).

Toen ik 11 was, zijn mijn ouders gescheiden. En de puberteit brak aan – een lastige periode waarin ik op zoek was naar een identiteit en naar mijn plaats in het leven en in de maatschappij. Er brak een verwarrende, ingewikkelde en soms angstige tijd aan. Toen ben ik in mijn hoofd gaan wonen. Ik wil dit niet overdrijven: er was ook lol – met mijn basketbalvriendinnen en met mijn studievrienden heb ik heel wat gelachen en leuke, soms dwaze dingen ondernomen. Maar ik leefde overwegend als een walking en talking head.

wandelend hoofd

Dat heb ik een hele tijd volgehouden. School was de stabiele factor en ik kon goed leren. Af en toe ervoer ik protest in mezelf: op de universiteit kon ik niet aarden, omdat dat – in retrospectief – nóg meer ‘hoofd’ was. Op het HBO ging dat beter, maar het schoolse stond me daar tegen. Ik ging werken en studeerde in deeltijd. Dat liep allemaal goed, maar er was onrust, het gaf me geen voldoening. Mijn antwoord hierop was nóg meer denken en doen: ik pakte allerlei activiteiten op naast studeren en werk. Huurdersbelangen, biertjes tappen en activiteiten organiseren voor de bewonders’soos’ (bij gebrek aan een beter woord), veel sporten; ik was altijd in touw.

Crash-type

Af en toe crashte ik. Ik voldeed volledig aan het crash-type in het boek van Carien Karsten over stress: “Daar ga ik weer”. Hard werken, flink er tegenaan, alsmaar doorgaan. En dan ineens instorten, op, leeg, helemaal geen energie meer.

uitgeteld - crashtype

Dat crashen ging door toen ik klaar was met mijn studie en de carrièreladder verder beklom. Geen baan waar ik langer bleef dan twee jaar, altijd onrust. Naast mijn werk extra dingen oppakken, zoals plaatjes draaien op feestjes, websites leren maken en anderen leren hoe ze websites kunnen maken. En geregeld in het weekend uitgeteld op de bank, nergens zin in, geen energie.

Toen ik rond de dertig was, begon tot me door te dringen dat dit niet geweldig was zo. Ik ging op zoek naar een oplossing en ben een tijdje aan het shoppen geweest, waarbij ik me in eerste instantie op intellectuele dingen richtte. Boeken over emotionele intelligentie en filosofie, lezingen over het enneagram, een NLP-cursus. Er zat wat in, maar het was het toch nog niet helemaal.

Na een paar losse yoga-lessen, waarbij ik weerstand én aantrekkingskracht voelde, ben ik in het diepe gesprongen en heb ik een vakantie geboekt waar yoga in de natuur en outdoor activiteiten werden gecombineerd. Daar, in de natuur, verdween de weerstand, terwijl de aantrekkingskracht versterkt werd. We mediteerden op een bootje en tussen oeroude bomen en wandelden in de bergen en door frisse beekjes.

In die periode begon ik ook met de ervaringgerichte trainingen, die in blokken werden gegeven op het platteland van Friesland of Twente. Ik zakte uit mijn hoofd en in mijn lijf. Mijn lichaam me veel te vertellen te hebben. Er was vreugde en verdriet, angst en vertrouwen. Al die ervaringen waren heel goed te dragen in de natuurlijke omgeving. Ze hielp mee, troostte me en inspireerde me om verder op onderzoek te gaan.

Tijdens mijn coachopleiding ben ik buiten gaan wandelen. Ik zie de heg en de bomen voor me waar ik op uitkeek vanuit mijn kamertje op Samaya, waar de opleidingsdagen plaatsvonden. Ik stond daar soms te staren. In de pauzes liep ik naar buiten, de grote kloostertuin in. Een mooi aangelegde en met veel zorg en liefde bijgehouden kloostertuin. De omgeving en het ritme van mijn voeten bracht me terug bij mezelf, bij mijn eigen natuur.

Tijdens de opleiding werden diverse vormen van meditatie aangeboden. De loopmeditatie buiten, op het versgemaaide gras, voelde echt als thuiskomen. Heerlijk om die stugge maar ook flexibele sprietjes onder mijn voeten te voelden, de koelte van de ochtenddauw, het intensieve contact me de grond. Het was niet moeilijk om daar mijn aandacht naartoe te brengen. We liepen zo langzaam dat als ik even afgeleid was, ik begon te wankelen. En dan moest ik om mezelf lachen. Een goede, lichtvoetige manier om steeds weer terug te komen met mijn aandacht; terug te komen in mijn lichaam en bij mijn lichamelijke gewaarwordingen.

loopmeditatie in de natuur

Ik was halverwege de 30 toen ik de natuur herontdekt had. Ik ging wandelen in de natuur, of misschien kan ik beter zeggen: ik ging rondlummelen. Ik liep rustig, stond stil, jutte veertjes langs de waterkant of ging stil zitten kijken naar een groepje eenden dat zich quasinonchalant gedroeg: af en toe toch even een oogje in mijn richting om te checken of het nog veilig was. Ik genoot steeds meer van die kleine dingen, die me voorkwamen als heel wezenlijk.

Ik merk dat de natuur me tot rust brengt en dat ik door dat rondhangen in de natuur antwoorden vind op vragen, of ideeën over hoe ik dingen kan aanpakken. Alles lijkt dan helemaal vanzelf te gaan.
Hoe ontroerend is het, als je thuiskomt na 20 jaar van omzwervingen …

Lees ook dit artikel over een jonge vrouw die burn-out raakte en tijdens haar herstel haar lichaam erontdekte:

Het wijze lichaam – over burn-out, wandelen en je eigen ruimte innemen

Ga mee de natuur in!

In en groep: op www.mindfulnessindenatuur.nu vind je mindfulness wandelingen en informatie over de intro en 8-weekse mindfulnesstraining in de natuur.

Of individueel: coaching in de natuur of een individuele mindfulnesstraining waarbij we in overleg in de natuur kunnen werken.

Meld je aan – ontvang direct 20 praktische tips tegen stress én maandelijks inspiratie in je mailbox!

Gratis ebook:
"20 Praktische Tips tegen Stress"

ezel heeft stress

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail