Mindfulness in de natuur

mindfulness in de natuur

Ik ben wandelcoach en mindfulness trainer. Een logische combinatie?

De natuur leeft ons ‘mindfulness’ voor: zij is altijd in het hier en nu. Een boom vraagt zich niet af hoe het zou zijn om een paar meter verderop te staan. Een eend vecht met een andere eend om het territorium, schudt dan zijn veren uit en gaat over tot de orde van de dag.

Natuurlijk is dat makkelijk gezegd: de natuur heeft geen bewustzijn van het feit dat ze bestaat. Wij mensen hebben dat wel. Een geschenk dat ons veel heeft gebracht. Dankzij ons vermogen om vooruit te denken, hebben we leren sparen, kunnen we strategieën bedenken. En door onze talige vermogens kunnen we hierover met elkaar sparren en van elkaar leren. We zijn hierdoor in staat geweest om ons leven makkelijker te maken, om het te verlengen en te veraangenamen.

teveel ballen in de lucht houden

Maar er is een keerzijde: we zijn ons bewust van ons bestaan. In tegenstelling tot de koe en de roodborst weten wij dat dit bestaan (op individueel niveau) eindig is. Doodsangst leidt tot ingewikkelde theorieën en strategieën, die we vanaf onze vroegste jeugd ontwikkelen en waar we ons vaak niet (meer) van bewust zijn. Een complex geheel van verschillende bordjes die we hoog moeten houden.

Wij hebben eigenlijk drie breinen, die in ons huidige 21-eeuwse brein zijn gecombineerd:

  • het reptielenbrein (overleven, voortplanten)
  • het zoogdierenbrein (het ‘limbisch systeem’, emoties, samenleven)
  • het menselijke brein (neocortex), waarin ons bewustzijn en ons menselijke leer- en ontwikkelingsvermogen huizen

reptielen-, zoogdieren- en mensenbrein

Hoewel alledrie breinen een grote rol spelen op ieder moment, zijn we ons vooral bewust van het derde – de ratio, het bewustzijn. Dit is evolutionair gezien nog wat onwennig, we zijn eigenlijk nog het minst gewend aan de processen die hier omgaan. Het is vaak ongepolijst en onhandig; er zijn veel rafels, open eindes, onafgemaakte processen. Ons bewustzijn maakt het ons vaak ongemakkelijk.

De natuur kent dit menselijke brein niet. Zij spiegelt ons reptielen- en zoogdierenbrein. Ze toont ons wat in onze evolutie al zo lang aanwezig is, wat ons vertrouwd is. Er komt een oergevoel boven, dat aanvoelt als troost. We worden rustiger van de kleur groen, van het geluid van kabbelend water, van de wind op onze huid en de geur van vochtige bosgrond.

We kunnen ons overgeven aan de directe, zintuiglijke ervaringen. We zijn in het hier en nu en in contact met onze oorsprong, onze kern, onze eigen natuur. Een goed vertrekpunt: vanuit je kern aanvoelen wat goed voor je is.

Als je ratio het niet meer weet en in kringetjes draait, leg je vragen dan eens voor aan de natuur.

Lees meer op www.mindfulnessindenatuur.nu

boeddhanatuur

Facebooktwitterlinkedinmail