Mindfulness training week 6 – de uitdaging

Het kwartje begint nu goed te vallen. Niet alleen bij mij – mede dankzij mijn retraite in Plum Village – maar ook bij mijn medecursisten. Eén vrouw ontroerde mij door te vertellen dat ze nu begint te genieten van de momenten met haar kindje en haar man. Haar tranen stroomden toen ze zei dat ze zich had gerealiseerd dat ze voorheen vooral mechanisch bezig was geweest de dag door te komen.

We deden de “zwembadoefening”, waarbij we met zijn allen in een klein gebiedje – het zwembad – door elkaar bewogen met de ogen dicht. Uiteraard botsten we voortdurend tegen elkaar op. Hierbij kregen we steeds een andere intentie mee.

  • De eerste keer zeiden we iedere keer – hardop of in gedachten – “Sorry”.
  • De tweede keer dachten we bij onszelf “Ik was hier eerst.”
  • De derde keer dachten we “Dat is ook een mens.”
  • Als laatste werden we verdeeld in drie groepjes, die ieder één van die intenties had.

ik ben niet ok, jij bent niet ok, en dat is ok (evengoede vrienden)

Bij het evalueren waren we het eens dat de derde intentie – “Dat is ook een mens” – de meest prettige was. Bij de andere twee is er sprake van ongelijkwaardigheid. Dit past precies bij de Transactionele Analyse, waar ik bijscholing in heb gevolgd. Echter, TA gaat uit van “Ik ben OK, jij bent OK”, terwijl mindfulness ook de mogelijkheid geeft om te zeggen: “Ik ben niet OK, jij bent niet OK, en dat is OK.” Een belangrijk verschil: de wereld is niet altijd mooi, we hebben allemaal weleens een humeur of het zit gewoon tegen. Komen we dan komen mensen tegen in die niet aardig tegen ons zijn, dan lukt het ons misschien niet om compassie te hebben met hen te hebben en ze “OK” te vinden. Beide zijn op dat moment niet “OK”. Maar dit “fact of live” accepteren we dan wel weer … Ik realiseer me nu ik dit schrijf, dat dit het verschil is tussen van moment tot moment kijken, of meer boven-over kijken alsof er een soort algemeen geldende, stabiele toestand is. Kun je een stabiele mening of oordeel hebben over een persoon of is dat eigenlijk een aaneenschakeling van momentopnames? En als je hier op een meer lange termijn naar kijk, is het dan je authentieke zelf die een mening of oordeel heeft, of ben je er op afstand over aan het rationaliseren?

Toen we tijdens de zwembadoefening in de fase “Ik was hier eerst” zaten, liet ik me zonder pardon buiten het zwembad drijven. Nu ben ik geen kleintje – fysiek had ik het van de meesten kunnen “winnen”, maar blijkbaar laat ik me makkelijk – letterlijk en figuurlijk – aan de kant zetten. Dat gaf en geeft mij te denken. In de laatste fase zat ik overigens in het groepje “Ik was hier eerst” en kreeg ik veel minder tegenstand. Op dat moment had ik er wel aardigheid in, om zo mijn plek op te eisen – maar daar kreeg ik dan ook in feite toestemming voor. Met andere woorden: als ik tegenstand ontmoet, laat ik me makkelijk uit het veld slaan. Makkelijker dan ik mezelf vóór die oefening realiseerde. Een belangrijk inzicht.

Ook op mijn werk heb ik me aan de kant laten zetten. Ik ben ontslagen. Eind deze maand loopt mijn contract af en heb ik geen vaste inkomsten meer. Ik heb wel aangekaart hoe ik de situatie zag en dat ik vind dat het niet (alleen) aan mij ligt, maar ik heb er niet hard tegen gevochten. Nu kan ik zeggen, dat dat blijkbaar mijn aard is – ik kan het ook niet zo goed hebben als anderen zich heel hard tegenover elkaar opstellen – maar mis ik door die houding niet de boot? (Ik moet nu denken aan een zeer vermakelijk boekje, getiteld “Zo ben ik nu eenmaal.” Als je interesse hebt in mensen, hun karakters en de manier waarop ze met elkaar omgaan, dan is dit een aarader!)

uit het veld geslagen

Dit nieuwe inzicht dat ik me blijkbaar bij tegenstand makkelijk uit het veld laat slaan, ga ik nu combineren met een grote uitdaging: mijn bedrijf echt in de wereld zetten, de boer op, verkopen. Ik wil – mits het UWV mij hier gelegenheid voor biedt – het komende halfjaar graag aan mijn bedrijf gaan werken met behoud van uitkering. Ik heb ideeën waarvan ik vermoed dat het bedrijfsleven er wel warm voor zou kunnen lopen. Maar dat vereist dus wel dat ik me niet bij het minste of geringste uit het veld laat slaan, dat ik niet meteen afdruip maar meeveer, doorvraag, mezelf blijf profileren.

Ik ga een heel spannende tijd tegemoet. Ik voel het tot in mijn tenen. Ik vind het spannend en uitdagend. Maar op een bepaald niveau heb ik ook alle vertrouwen. Natuurlijk voelde ik me afgewezen en natuurlijk vallen er wat zekerheden en comfort weg. Maar dat is relatief. Ik merk dat de mindfulness training en mijn bezoek aan Thich Nhat Hanh me veel goed hebben gedaan en ik voel dat ik een basis – een kern – heb waar vanuit ik kan handelen en waar ik op terug kan vallen. Dat gevoel wordt steeds echter, het is steeds meer alom aanwezig en het groeit iedere dag dat ik met mediteren en mindful leven bezig ben. Ik voel me steeds vrijer, vrij van angst om het niet te redden.

Ik ga de uitdaging aan.

ik ga de uitdaging aan

Om mijn eigen basis – mijn kern – bewust te blijven beleven en dat gevoel verder te versterken zal ik blijven mediteren en oefenen. Nu ben ik bezig een meditatiegroepje te starten vanuit de mindfulness training en hoop dat dit groepje groot genoeg zal zijn – of aangevuld zal worden met mensen die ook graag willen oefenen – om wekelijks of om de week bij elkaar te blijven komen. Het is fijn om deel uit te maken van een groep, de verbondenheid en steun te voelen en om samen te mediteren – dit geeft extra energie. Mocht je interesse hebben, kijk dan even op heartfulness-utrecht.nu.

Lees verder: week 7

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail