Mindfulness integreren in je dagelijks leven

Vrijdag hadden we de één na laatste bijeenkomst van de training. Heel wijs werkt de trainer in de laatste drie bijeenkomsten toe naar het einde van het traject en de vraag of en hoe iedereen het oefenen zal voortzetten en borgen in zijn/haar dagelijks leven. Dit blijkt confronterend te zijn. Tijdens de zesde bijeenkomst is de vraag in de week gelegd en deze week komen mensen terug met hun dilemma’s, vragen en voornemens.

Mediteren (nog) geen vast gegeven in je leven?

Een man die een drukke baan en dito gezinsleven heeft, kijkt er naar uit om veel minder tijd “te hoeven besteden” aan het oefenen. Begrijpelijk, maar ook een signaal dat hij blijkbaar nog niet echt heeft gekozen voor de mindfulness. Want op het moment dat je dat echt doet, dan is het net zo’n vanzelfsprekend onderdeel van je leven als eten, slapen, jezelf wassen, naar het toilet gaan, etc. Dit zijn allemaal dingen “die je gewoon doet”, dingen waar je niet steeds opnieuw over nadenkt.

Bij het verhaal van deze man kwam bij mij de volgende quote naar boven:

Het is belangrijk om een half uur te mediteren, behalve als je het druk hebt. Dan is een vol uur nodig.

Het verhaal van deze man triggert mijzelf ook. : Onze trainer heeft gezegd dat je ook bij 20 minuten oefenen per dag nog verdieping zult ervaren. Hoewel ik eigenlijk 45 minuten oefenen wel zo prettig vond, begin ik nu weer te malen over de lengte van de dagelijkse zitmeditatie. Na het opstaan ga ik altijd eerst mediteren en meestal kies ik voor de zitmeditatie, omdat ik voel dat ik daar de meeste confrontaties met mijn eigen hersenspinsels en vluchtroutes ervaar en daar dus het meeste te doen heb. De eerste 20 minuten verlopen altijd probleemloos; daarna komt er af en toe gezeur van mijn onderbenen die half in slaap vallen. Ik vind het concentreren op geluiden de lastigste van de vier en dat vindt plaats ergens tussen de 20e en de 30e minuut. En nu komt daar de rondcirkelende vraag bij of het wel zo zinvol is om na die 20 minuten nog te blijven zitten. Het is niet meer vanzelfsprekend om te blijven zitten. Dat verstoort de rust. Dus na die 20 minuten moet ik iedere keer weer de keuze maken om te blijven zitten.

Afleiding

Er is nog één stok achter de deur: ik heb me gecommitteerd aan het Winterfeest voor de Ziel, waardoor ik tot en met 23 februari dagelijks 40 minuten zal blijven mediteren. Er wordt wel een opening bij gegeven om dat te verdelen over meerdere sessies, hoewel het advies is om het juist wel in één sessie te doen: één lange sessie van 40 minuten geeft meer verdieping in de meditatie. Ook wordt geadviseerd om, ’s ochtends te mediteren – je neemt dan de meditatie mee je dag in. De grote vraag is of mijn eigen kracht, de liefde voor mezelf en de discipline om te doen wat goed is voor mij – met een beetje ondersteuning van het Winterfeest – voldoende zal blijken te zijn om de rust terug te vinden en “gewoon” 40 minuten te blijven zitten.

Is dat vaste tijdstip op de dag nou echt nodig?

Weer een ander worstelt nog steeds met de vraag of het nu echt noodzakelijk is om op een vast tijdstip van de dag te oefenen. Wat ik wel heel leuk en wijs vind, is dat ze daarbij zelf heeft erkend dat deze vraag onderdeel is van haar chaotische inslag. Ze vindt zichzelf niet ongeorganiseerd. Misschien is dat ook wel een vluchtroute van haar ego: zolang ze geen vast tijdstip heeft voor haar meditatie, is het nog geen vanzelfsprekend onderdeel van haar leven. Ze kan het uitstellen en uiteindelijk te moe zijn of geen tijd meer hebben. En als ze dan toch zorgt dat ze iedere dag oefent, dan zal ze het iedere dag als een extra last ervaren om er de tijd voor te vinden.

Mediteren als opgave: wanneer, waar, hoe, hoe vaak, hoe lang?

NB Ik weet niet hoe dat precies werkt bij deze medecursiste; wat ik daarbij bedacht heb zijn mijn eigen hersenspinsels. Het brengt mij wel tot de overtuiging dat het wel zo prettig is om op een vast tijdstip te oefenen. Hetzelfde geldt voor een vaste oefenplek: als je daar steeds over na moet denken, vormt het een extra hobbel; als je een vaste plek hebt, ga je er gewoon zitten (of liggen) en doe je je ding.

In Plum Village werd tijdens de Dharma Sharing door enkele mensen gedeeld dat ze het dagelijks mediteren (buiten Plum Village, thuis) soms een opgave vonden. Daarop reageerde een van de nonnen met de mededeling dat het voor haar, sinds ze meedraait in de dagelijkse routine van Plum Village, een vanzelfsprekendheid is geworden en dat ze er zelfs iedere ochtend naar uit kijkt om te gaan zitten. Ik denk toch dat het makkelijker is als je samen oefent dan wanneer je thuis, alleen gaat zitten. Daarom is het toch wel fijn om geregeld samen te mediteren.

(Zelf bied ik de mogelijkheid om maandelijks, in de natuur, met mindfulness en bewustzijnsontwikkeling bezig te zijn – klik hier voor informatie)

En als je echt een keer geen tijd hebt?

Onze trainer adviseerde ons om als we een keer geen tijd hebben om te oefenen, die dag wel even – al is het maar 10 seconden – te gaan zitten op onze vaste meditatieplek, en ons dan even te realiseren dat dit de vaste plek (en tijd) is waarop we normaal zouden mediteren, maar vandaag even niet. Ik vind dat een mooie suggestie en ik zal dit me proberen te herinneren als ik inderdaad een keer in die situatie ben.

Dat bepaal ik zelf wel!

Een andere vrouw had heel helder voor zichzelf bepaald om niet iedere dag te hoeven oefenen, omdat ze dat voor zichzelf niet haalbaar acht. Ze heeft met zichzelf afgesproken om drie dagen per week een “lange oefening” te doen, dat wil zeggen 45 minuten. Hoewel ik denk dat dagelijks 20 minuten oefenen effectiever is dan drie keer in de week 45 minuten, vind ik het toch heel sterk dat iemand reëel naar zijn/haar eigen leven kijkt en op basis daarvan bepaalt wat haalbaar is. Ik ben heel benieuwd hoe het haar zal vergaan – ik heb het vermoeden dat dit iemand is die als ze zich iets voorneemt, ook daadwerkelijk zorgt dat ze het waarmaakt. Een doorzetter, een knokker. Dat bewonder ik. En tegelijk moet ik ook weer glimlachen om haar vechtersmentaliteit; ze komt in de wereld geregeld weerstand tegen en dan neemt ze een vechthouding aan. Onze trainer reageert herhaaldelijk op haar verhaal met de volgende wijze uitspraak:

Wil je gelijk krijgen of wil je gelukkig worden?

En dat geeft mij weer stof tot nadenken, omdat ik zelf een week geleden heb geconstateerd dat ik me bij weerstand makkelijk buitenspel laat zetten (zie mijn blog over week 6 van de training). Ik denk dat ik veel van haar kan leren en ik kijk met veel interesse naar haar proces.

mindfulness integreren in je dagelijks leven

Tot slot een vrouw die aan mij vroeg waarom ik – als ik “al zo lang” met meditatie bezig ben – nu nog de achtweekse training volg. Het antwoord staat hierboven en in alle andere blogs over de training. Na enkele jaren mediteren en soul searching ben ik misschien wel op weg, maar voor mijn gevoel ben ik dan ook nog maar net op weg. Ik word net zo met mezelf geconfronteerd als op de eerste dag dat ik op een kussen ging zitten. Ook tijdens deze training leer ik weer heel veel over mezelf – onder andere doordat ik word getriggerd door de verhalen die ik van anderen hoor. Ik zal eerder aan het einde van dit leven zijn dan aan het einde van mijn pad, dus er is nog veel te doen en te ontdekken. Ik denk wel dat het voor mij al wat vanzelfsprekender is dan voor mijn medecursisten, om door te gaan met oefenen en om daar “gewoon” ruimte voor te maken in mijn huis en in mijn tijd.

Lees verder: week 8

Facebooktwitterlinkedinmail