Mindfulness training week 8 – de balans opmaken

Afgelopen vrijdag hadden we de laatste bijeenkomst. Als afronding vertelde iedereen hoe ze de training hebben ervaren – positief en negatief (vooral de strijd met zichzelf) en hoe ze erdoor zijn veranderd. Dit leverde en prachtige deelronde en veel ontroering en motivatie op (voor mij om ermee door te gaan en zelf de training te gaan geven).

Ik begon zelf met het rondje en heb verteld dat ik door de combinatie van de mindfulness training en mijn retraite in Plum Village, ruimte ben gaan ervaren voor verzoening met mijn vader. Dat wil zeggen, mijn geïnternaliseerde vader – een superego dat me te pas en te onpas van raad voorziet en die ik verpersoonlijkt zie in mensen om me heen. Waar ik eerst alleen maar ruimte, loyaliteit en begrip voor hem had – en daardoor geen ruimte voor mezelf – had ik een jaar of drie geleden de zaken omgedraaid. Ruimte voor mezelf opeisen was het beste wat ik voor mezelf kon doen, maar het betekende toen – en tot kort geleden – dat ik geen ruimte over had voor begrip, compassie of vergeving richting die vaderfiguur. Door het geduld, de zachtheid, de liefde, het me gedragen voelen door de groep(en), de rust en het niet-moeten, het niet-doen, het alleen maar zijn, ontstond die ruimte. En in Plum Village, een of twee dagen voor het einde van de retraite, realiseerde ik me dat ik voor het eerst een balans voelde, dat ik weer ruimte kon geven aan mijn vader, zijn superego-raadgevingen kon waarderen voor wat ze waren zonder mezelf daar weer in te verliezen. Dit gaf mij een euforisch gevoel. Het was ook emotioneel. En heel mooi.

yin-yang harmonie balans verzoening

Tijdens de deelronde op de laastste trainingsdag heb ik een citaat voorgelezen uit het boekje waarin de Zijnsoriëntatie kort en helder wordt uitgelegd: “Geïnspireerd leven en werken” (Paula van Lammeren en Rianne van Rijsewijk). Passend, omdat dit boek gaat over Zijn als alternatief voor het alsmaar Doen wat in de huidige Westerse maatschappij duidelijk de overhand heeft. En passend, omdat juist die ruimte voor het Zijn voor mij een voorwaarde was om de ruimte in mezelf te vinden voor compassie en verzoening.

Vergeving

Wanneer we, op de pijnlijke plekken waar we gekwetst zijn en waar we ons hebben teruggetrokken, niet in staat zijn te vergeven, blijven we slachtoffer van het verleden. Alleen door liefdevol te zijn naar zowel onze kwet­singen als onze ouders, kunnen we ons daad­werkelijk verzoenen met ons leven. De kernvraag is hier: willen wij liefdevol zijn waar de wereld niet liefdevol was?

Ik heb voor dat citaat gekozen, omdat het heel dicht op mijn ervaring zat. Ik kan de kernvraag, of ik liefdevol wil zijn, ondanks dat de wereld (mijn vader) dat niet altijd was, nu met een volmondig “Ja” beantwoorden. Ik wil dat en ik voel dat ik dat nu ook kan.

verzoening

Ik had ook kunnen kiezen voor een gedicht van Thich Nhat Hanh. Dat spreekt mij net zo aan – ik schatte alleen in dat het misschien iets minder over zou komen in de groep dan bovenstaand citaat, anders had ik dit gedicht wellicht gekozen. Ik koos ervoor om het even te laten, maar schrijf het hier nu dan wel op:

Neem mijn hand

Neem mijn hand.
We gaan wandelen.
We gaan alleen maar wandelen.
We gaan onze wandeling genieten
zonder te denken dat we ergens aankomen.
Loop vreedzaam.
Loop gelukkig.
Ons lopen is een vredesloop.
Ons lopen is een geluksloop.

Kus de aarde

Loop en raak de vrede ieder moment aan.
Loop en raak het geluk ieder moment aan.
Iedere stap veroorzaakt een frisse wind.
Iedere stap doet een bloem bloeien.
Kus de aarde met je voeten.
Geef de aarde je liefde en geluk.
De aarde zal veilig zijn
als we ons veilig voelen in onszelf.

In het Engelse gedichtenboek “Call me by my true names” is die onderdeel van één gedicht; in de vertaling in “Wandelen in vreugde” is het in twee delen weergegeven. Ze horen bij elkaar.

Ik kan me veilig voelen in mezelf, omdat de vader die ik in me meedraag niet langer een onwelkome gast is en omdat ik geen vijandschap meer voel naar hem toe. Ik kan daardoor nu echt thuiskomen bij mezelf. In het Frans is “thuis” letterlijk “chez moi”, “chez toi”, etc. (bij mij, bij jou). Precies zoals Thich Nhat Hanh het bedoelt. En sinds kort, precies zoals ik het zelf ervaar.

I have arrived, I am home - Thich Nhat Hanh

Bovenstaande is veel, groot – tenminste, dat is het voor mij. Maar toch, ik wil ook nog even wat aandacht besteden aan de woorden van de andere mensen in de trainingsgroep. Want hierbij bleek dat de training een behoorlijke impact heeft gehad op vrijwel alle deelnemers en dat was geweldig om te horen en te zien. Hieronder dus een aantal antwoorden van mijn medecursisten, op de vragen wat ze waarderen aan de training, wat ze moeilijk vonden, wat ze hebben geleerd en hoe ze door de training zijn veranderd. De antwoorden vullen elkaar aan maar spreken elkaar soms ook een beetje tegen. Ze zijn allemaal hoogstpersoonlijk en daarom geef ik ze anoniem weer.

“De training was praktisch, toepasbaar en allesomvattend, zonder dat het een therapiegroep werd.”

“Ik ben me bewust geworden van mijn ‘bizarre gestress’.”

“Eigenlijk is het eenvoudige en alleszeggende antwoord: ‘de aandachtsspier’.”

“Het inzicht dat je tijdens de oefening (meditatie) niet alsmaar heel strak erbij hoeft te blijven, maar dat je af mag dwalen en dan jezelf op en vriendelijke manier terug kunt brengen.”

“Van de doe-modus naar de zijn-modus schakelen en juist vanuit dat nietsdoen, vanuit rust, een groot creërend vermogen activeren.”

“Het inzicht in het verschil tussen ‘It’s my business’, ‘It’s your business’ en ‘It’s God’s business’.”

“Mindfulness heeft mij mildheid gebracht. Ik kan nu met mildheid of zachtheid naar mijn eigen pijn kijken.”

“Ik heb wel de aandacht voor de pijn gemist.”

“De training heeft een positief effect op mijn relatie – ik heb meer begrip gekregen voor mijn vrouw.”

“Ik heb het gepieker na zeven weken – eindelijk – kunnen loslaten.”

“Ik vond de training heel confronterend.”

“De bij-effecten zijn dat ik bewuster eet, meer geniet van een cappuccino en dat ik letterlijk en figuurlijk opgeruimder ben.”

“De reacties uit de groep, waaruit blijkt dat bijna iedereen worstelt met de discipline van het dagelijks oefenen en dat de meesten dit weleens oversloegen, maakte dat ik tegen mezelf kon zeggen: ‘Het komt wel goed’.”

“De training was voor mij een bevestiging van hoe ik in het leven sta en dit is door de training verder verdiept.”

“Ik vond het lastig om de discipline op te brengen om dagelijks te mediteren; het blijft lastig om hier in een druk gezin tijd voor te maken.”

“Ik ben nog wel bezig met de vraag: ‘Ik weet dat ik het wil (mediteren), waarom doe ik het dan niet?’ Ik zie wel dat het hierom draait: tijd voor mezelf nemen.”

“Het steeds terugkerende zinnetje: ‘… (en als dat voor jou anders is,) dan is het ook goed,’ heeft me veel goed gedaan.”

“Bij de start van de training liep ik rond met de vraag: ‘Gewoon Zijn, hoe doe je dat??!’ Nu kan ik dat: gewoon Zijn, gewoon, alleen maar zitten.”

“Het is fijn dat je dingen gewoon kan laten zijn, zonder verder te hoeven graven. Dit in tegenstelling tot psychotherapie. Je kunt iets constateren, bijvoorbeeld pijn of een terugkerende gedachte, en dit er vervolgens gewoon laten zijn. En dan loslaten – niet erop doorgaan. Heerlijk is dat.”

“Ik heb heel veel aan de kleine oefeningen, zoals de drie-minutenmeditatie. Ik vind het fijn om deze te doen en ik doe ze dan ook vaak.”

“Ik ben me bewust geworden mijn eigen ‘instant’ oordelen. Daarom geef ik anderen nu bewust wat meer ruimte en ik laat me wat meer verrassen door waar een ander mee komt.”

“De cursus kwam voor mij precies op het juiste moment.”

“Ik heb praktische handreikingen gekregen om rust te vinden.”

“Ik heb inzicht gekregen in mijn thema’s, bijvoorbeeld dat ik het moeilijk vindt om een opdracht opgelegd te krijgen.”

“Ik ben minder streng geworden voor mezelf, geduldiger. Hierdoor is de interactie met mijn omgeving ook veranderd.”

“Ik heb er weer (meer) zin in.”

“De “zwembadoefening” (zie Mindfulness training week 6) heeft mij het meeste nieuwe inzicht gegeven: hoe groot – in een gegeven situatie – het effect is van je eigen mindset.”

“Ik heb veel geworsteld met mijn eigen weerstand en irritatie, maar heb geleerd om, als het (mediteren) niet lukt, gewoon door te gaan.”

“Ik heb veel geleerd van de verhalen van de mensen in de groep.”

“De zee gaat zoals hij gaat. Rustig. Hoe het gaat, zo gaat het. Soms gaat het niet zoals ik het wil. Dan gaat het de volgende keer weer anders.”

de zee gaat zoals ze gaat

Mooi hè.

Meld je aan – ontvang direct 20 praktische tips tegen stress én maandelijks inspiratie in je mailbox!

Gratis ebook:
"20 Praktische Tips tegen Stress"

ezel heeft stress

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail