Mindfulnesstraining week 5 – omgaan met stress

Ik ben nu vier dagen weer thuis na Plum Village. Ik eet aan tafel, zonder muziek of tv en ik mediteer dagelijks. Mijn dag-nachtritme is nog steeds wat vroeg, waardoor ik het niet opbracht om met Oud en Nieuw op te blijven tot middernacht – ik ben thuis gebleven en lag om tien uur al op één oor. Tot grote vreugde van kat Basje, die gedurende de hele dag geregeld wat gestresst opkeek of zich oprichtte als er knallend vuurwerk klonk, en zich dan weer spinnend oprolde op mijn schoot of in mijn buurt.

Na de eerste nacht weer in mijn eigen bed werd ik wakker en begon mijn hoofd meteen allemaal lijstjes te maken en te recyclen. Na een hele week die vrijwel geheel ontdaan was van eigen initiatief – bij het avondeten stond het programma van de volgende dag op het bord en dat volgde ik gedwee de hele week op – was het weer aan mezelf om mijn dag te vullen. Voor mijn vertrek had ik een oudjaars- en een nieuwjaarswandeling aangekondigd, waarvan ik de exacte invulling bewust had uitgesteld tot na de retraite – in de hoop en verwachting dat ik daarvoor inspiratie op zou doen in Frankrijk. Dat was ook zo, maar ook hier geldt de regel “1% inspiratie, 99% transpiratie”, dus ik moest aan de bak. Daarnaast had ik kerstkaarten van een lieve tante en een dito vriendin, die ik niets had gestuurd en waarvan het adres gevonden en waarvoor een briefje geschreven moest worden. En ik had een berg was – veel modder in Plum Village – maar geen wasmiddel.

terug op aarde - de was

Zo ging dat dus meteen de eerste ochtend, direct na het ontwaken. En ik moest om mezelf lachen. Luxeproblemen. Heel onrustig werd ik er niet van, maar enige mate van stress was zeker aanwezig. Dat treft: ik heb in de afgelopen week les 5 van de mindfulness training gemist, die ging over het omgaan met stress. Omdat ik dat vooraf wist, had ik wel alvast vluchtig gekeken welke opdrachten er waren; de meditaties en andere oefeningen heb ik een week lang gelaten voor wat het was – plenty mindfulness oefeningen tijdens de retraite – maar het thema heb ik wel meegenomen.

Er was erg weinig stress in Plum Village. Het leven daar is simpel – zeker voor de gasten, waarvan geen eigen initiatief wordt verwacht. Wel liep ik de eerste dag wat verdwaasd rond – hoewel alles volgens vaste regels verloopt, worden deze niet vooraf uitgelegd, waardoor ik geen idee had wat er van me werd verwacht en ik steeds het gevoel had dat ik het niet goed deed. Ik wil altijd alles goed doen, omdat ik dan waardering en goedkeuring kan oogsten. Dat zat er dus niet in die dag. Mede doordat ik extreem vermoeid was van de erg lange reis en slaapgebrek van de vorige dag, voelde ik me een beetje verdrietig en kribbig. Ik voelde me verloren, ik vroeg me af wat ik daar deed en of ik wel de juiste keuze had gemaakt door naar Plum Village te komen. Scenario’s over een eventueel vroegtijdig vertrek ontrolden zich, maar werden niet helemaal uitgesponnen, simpelweg omdat ik er te moe voor was. Ik kon niet goed nadenken en ik was opgelucht toen ik bij wijze van working meditation op een plek kon gaan zitten met een dunschiller en alleen maar appels hoefde te schillen – bergen appels, ze bleven komen. Op dat niveau functioneerde ik die dag en ik was blij dat ik even wist wat er van me werd verwacht. Ik vond zelf dat ik het goed deed – de appels werden allemaal zorgvuldig, zij het niet al te snel, van hun huidjes ontdaan.

Mijn kamergenote Véronique, een Française die – tegen alle verwachtingen in – zeer goed en zelfs deftig Engels sprak – was zo lief mij nog wat dingen uit te leggen. Ik ging om 8 uur ’s avonds naar bed; ik ken mezelf als een echt avondmens, dus als ik niet te moe was geweest om na te denken had ik mezelf hier hogelijk over verbaasd en vermoedelijk zelfs erom gegrinnikt. Ik sliep om 1 minuut over 8. De volgende dag was uitgeroepen tot “Lazy Day” – dank aan de boeddha, thay, en alle bovennatuurlijke machten. Dat betekende geen wekker om half 6, geen meditatie om 6 uur. Ik sliep door het ontbijt heen, at twee rozijnenboterhammen die over waren van de reis en voelde me als herboren. Vanaf die dag was het een feest om in Plum Village te zijn. Geen stress meer. In tegendeel: ik merkte dat ik iedere dag meer tot rust kwam en ook, dat er mooie nieuwe inzichten ontstonden.

Tot de laatste dag, de dag van de terugreis. Hoewel ik hier enkele dagen terug uitgebreid naar had geïnformeerd en Véronique me had gezegd dat we alleen maar ons beddengoed hoefden af te halen, kwam zij die ochtend tot de ontdekking dat er een briefje aan de binnenkant van de deur hing – dat ik enkele dagen terug aan haar had voorgelezen – met een instructie om beddengoed te halen bij het “guest team” (wie dat ook mogen zijn), de bedden opnieuw op te maken met het schone beddengoed en de kamer te vegen. Véronique zei vanochtend dat we dat dus moesten doen voordat we zouden vertrekken. Met een vol schema en de belofte de mannen die meerijden op een vaste tijd op te halen, schoot ik pardoes in de stress. Dat bed opmaken en die kamer vegen, dat zou ik wel in 5 minuten redden als het moest, maar hoe zouden we hier snel aan dat schone beddengoed komen? Alles gaat hier zo relaxt, voor alles is een eigen tijd, de zusters storen tijdens hun ontbijt is Not Done … Ik voelde mijn adem stokken, verkorten. Ik voelde het in mijn buik. Ik werd boos op Véronique en daarna op mezelf. Vervolgens probeerde ik toch weer rustig in- en uit te ademen en zette me vervolgens in verhoogd tempo aan het inpakken van mijn koffer. Snel pakte ik het beddengoed – ook dat van Véronique, waarschijnlijk bij wijze van boetedoening over mijn plotselinge, zichtbare gestresstheid – en liep ermee naar buiten in de hoop iemand tegen te komen die én bereid was de Noble Silence te doorbreken om mij te woord te staan, én wist wat nu verder te doen om zo snel mogelijk beddengoed te krijgen. Gelukkig keerde het tij: ik kwam een vrouw tegen die maarliefst drie maanden op Plum Village had verbleven en met wie ik al wat contact had gehad. Zij gaf het verlossende woord: “Don’t worry about that, they have Household staff, they will take care of that.” Eigenlijk ademde ik daarna pas echt lekker uit.

Later die dag maakte ik opnieuw kennis met de rijstijl van de Fransen en de Belgen. Dat is heel interessant als je net een week lang in een boeddhistisch klooster hebt gezeten en mindfulness ademt. Op de heenweg waren deze bepaald-geen-heren-in-het-verkeer al een belevenis; nu was het een ware cultuurshock. Toen er één lichtsignalen gevend bijna in mijn kofferbak zat, terwijl ik links een vangrail had en rechts een vrachtwagen en dus geen kant op kon, was er een vlaag van paniek. Ineens zat mijn hart wild bonzend in mijn keel. “Inademen, uitademen”, zei ik tegen mezelf, en het hielp. Het hielp echt!

Beide stressvoorvallen gingen over mijn reactie op wat anderen doen en mijn “instant” aanname dat ik het moet oplossen. Beide voorvallen leren mij dat als ik even in- en uitadem en erop vertrouw dat alles zich wel oplost, dat inderdaad het geval is. Want in beide gevallen was dat inderdaad zo. Die agressieve automobilist zou overigens ook eens bij Thich Nhat Hanh op de thee moeten. Wie niet overigens: iedereen zou baat hebben bij een week (of langer) in Plum Village.

Mijn meest recente bron van stress betreft mijn ouders. Zij hebben discussies met hun Vereniging van Eigenaren en zij maken zich daar erg druk over. Allebei zijn ze erg geëmotioneerd hierover, met als bijproduct dat ze zich zorgen maken over de gevolgen hiervan voor elkaars gezondheid. Niet helemaal onterecht, denk ik: ze maken zich echt heel druk en dat is natuurlijk niet goed voor hun hartslag en bloeddruk. Maar ze houden zichzelf ook klem in deze vicieuze cirkel. Ik zie dat met lede ogen aan. De hele kwestie is al die – negatieve – energie helemaal niet waard. Ik heb echt met ze te doen en ik zou willen dat ik ze hierbij kon helpen. Ik heb me voorgenomen om ze te vragen of ze een oefening met mij willen doen om de lading er een beetje af te halen. Die oefening bestaat uiteraard uit ademhalen, mediteren. Ik hoop dat ze hiervoor open staan en dat ze vervolgens voldoende effect hiervan merken om ermee door te gaan. Dan zet ik wat begeleide meditaties voor ze op een cd. Overigens denk ik dat de emotie over andere dingen gaat dan over de kwestie met de VvE; misschien willen ze daar ook wel over praten. Ik hoop het.

De kwestie van mijn ouders geeft mij inmiddels ook stress. Daar zal ik eerst maar eens aan gaan werken. “Zet eerst uw eigen zuurstofmasker op. Help daarna uw kinderen.”

Lees verder: week 6

stress en de mindfulnesstraining

Meld je aan – ontvang direct 20 praktische tips tegen stress én maandelijks inspiratie in je mailbox!

Gratis ebook:
"20 Praktische Tips tegen Stress"

ezel heeft stress

Facebooktwitterlinkedinmail